Усе мы – людзі розныя, з рознымі поглядамі на жыццё, са сваімі пачуццямі і эмоцыямі, жаданнямі і захапленнямі. Нехта да позняй ночы сядзіць за камп’ютарам, хтосьці паглыблены ў працу, а хтосьці лайдачыць. Але ёсць тое, што нас адрознівае ад машын, якія раўнамерна і абыякава выконваюць сваю праграму, – гэта бясконцасць магчымасцей дапамагчы, быць неабыякавым. З ліку адказных і спагадлівых – наша суразмоўніца, кіраўнік валанцёрскага атрада “Акадэмія добраахвотніцтва” БрДУ імя А.С. Пушкіна Таццяна САКАЛОВА.
– Таццяна, чаму менавіта валанцёрства?
– Мяне заўсёды вучылі, што трэба дапамагаць людзям. Надарылася такая магчымасць – і я стала рэалізоўваць гэтую патрэбу. Валанцёрская дзейнасць прынесла мне вельмі шмат: упэўненасць у сабе, адказнасць, камунікабельнасць, задавальненне – я адчула, што патрэбна людзям. Валанцёрства – гэта ўжо лад жыцця, маё жыццё. Менавіта валанцёрскай дзейнасці аддала і буду аддаваць яшчэ вельмі многа сіл. І як прыемна кожны дзень мець зносіны з людзьмі, у якіх чыстыя сэрцы і намеры, якія хочуць жыць не толькі для сябе, але і для іншых! З вялікім задавальненнем арганізоўваю валанцёраў Беларускага Таварыства Чырвонага Крыжа, дапамагаю ім у правядзенні розных мерапрыемстваў, раблю ўсё, каб задаволенымі засталіся і самі валанцёры, і тыя людзі, якім яны дапамаглі.
Валанцёрам можа стаць любы чалавек. Галоўнае – захацець шчыра заняцца высакароднай справай і ведаць, што гэта вялікая адказнасць.
– Якія галоўныя напрамкі дзейнасці “Акадэміі добраахвотніцтва”?
– Фарміраванне прафесійных навыкаў, навучанне валанцёраў, усе этапы валанцёрскага мене-джменту, дапамога людзям, якія жывуць у нястачы, прафілактыка, асвета, сацыяльна-псіхалагічная падтрымка – гэта асноўнае. Мы рэалізавалі ўжо больш за 20 праектаў рознай накіраванасці: і па фарміраванні здаровага ладу жыцця, і па супрацьдзеянні гандлю людзьмі, і па барацьбе з насіллем над дзецьмі. Акрамя таго, пастаянна праводзяцца розныя акцыі для моладзі і не толькі. Напрыклад, ладзілі акцыю “Абарані сваё каханне”. Яе ўдзельнікамі сталі студэнты і выкладчыкі Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А.С. Пушкіна. Яны адказвалі на пытанне: “Што трэба зрабіць для захавання і абароны сваёй любові?”. А ў знак узаемнай вернасці прымацоўвалі чырвоныя сэрцы на плакат са словам “каханне”.
Мы не забываем і пра хворых дзетак. У рамках акцыі “З любоўю да дзяцей” арганізавалі продаж “кветак”, якія валанцёры канструявалі з паветраных шароў. Кожны, хто набыў такую “кветку”, не толькі дарыў станоўчыя эмоцыі сабе і блізкім, але аддаваў часцінку сваёй любові дзецям. Усе атрыманыя сродкі пайшлі на набыццё падарункаў для дзяцей з анкалагічнымі хваробамі. А яшчэ ва ўніверсітэце штогод праводзім кірмаш, дзе кожны, хто пажадае, можа набыць падарункі, зробленыя студэнтамі і выкладчыкамі. Атрыманыя сродкі ідуць на падарункі дзецям з асаблівасцямі развіцця. Збіраем сродкі для хворых дзяцей, людзей пасля аварый. Многа працуем з дзецьмі, якія пакутуюць ад цэрэбральнага паралічу, з іх бацькамі. І як прыемна бачыць, калі прыходзіш да такіх хлопчыкаў і дзяўчынак, што і яны, і бацькі рады цябе бачыць! Гэта адразу адкрывае ў валанцёраў другое дыханне, яны з яшчэ большым запалам імкнуцца дапамагаць. На самай справе, бацькам такіх дзяцей патрэбна любая дапамога і падтрымка, так што не заставайцеся ўбаку!
Вядома, валанцёрская праца нялёгкая – на табе ляжыць вялікая адказнасць. Калі маеш зносіны з тымі, каму ўсім сэрцам хочаш дапамагчы, часам адчуваеш трывогу, што не зможаш апраўдаць іх надзей, ды і эмацыянальна бывае цяжка. Але ўсё гэта такія дробязі ў параўнанні з той аддачай, якую мы, валанцёры, атрымліваем узамен. Лепшая адзнака для мяне – гэта ўсмешкі людзей! Адным словам, быць валанцёрам неабходна і цікава!
Аляксандр ЯРОЦКІ,
студэнт 4 курса псіхолага-педагагічнага факультэта
БрДУ імя А.С. Пушкіна.
Быць валанцёрам – быць Чалавекам
