Дзе жанчына – там жыццё

У Мінску па ініцыятыве ГА “Беларускі саюз жанчын” урачыста прайшло мерапрыемства “Галоўнае слова ў нашым лёсе – мама”
Храм-помнік у гонар Усіх Святых і ў памяць пра ахвяры, якія выратаванню Айчыны нашай паслужылі, невыпадкова стаў месцам для святкавання Дня маці і Пакрова Прасвятой Багародзіцы. Пасля ўбачанага і пачутага ад дасведчанага экскурсавода я ніколькі не сумняваюся, што гэтаму велічнаму
72-метроваму збудаванню ў выглядзе шатра, увянчанага крыжом, наканавана стаць галоўным духоўным і агульнанацыянальным мемарыялам у памяць пра мільёны беларусаў, загінулых і раскіданых па ўсім свеце рэвалюцыямі, войнамі альбо ў пошуку лепшай долі. Дарэчы, у 2010 годзе, напярэдадні Дня Рэспублікі, у крыпце – ніжняй алтарнай частцы храма – адбылося пахаванне астанкаў трох невядомых воінаў: салдат вайны 1812 года, Першай сусветнай і Вялікай Айчыннай. У гэтым месцы, дзе асабліва востра адчуваецца непарыўныя сувязь паміж мінулым, сучасным і будучым, будзе сабрана зямля з палёў усіх гістарычных бітваў у абарону Айчыны. І, пэўна, кожны, пазіраючы на непагасную лампаду з жыватворным агнём ад Гроба Гасподняга, разумее, што памяць пра гераічных людзей і іх светлыя справы вечная – як само жыццё…
– Слова “жанчына” іншаземнага паходжання, і яно атаясамліваецца з жыццём – вось чаму мужчынская палова цягнецца да вас, да жыцця, – усміхаючыся, вітаў прадстаўніц усіх рэгіёнаў краіны Мітрафорны протаіерэй айцец Фёдар, настаяцель Усіхсвяцкага прыхода горада Мінска, якога Надзея Ермакова, старшыня праўлення Нацбанка Беларусі, яна ж – кіраўнік ГА “БСЖ”, назвала натхняльнікам стварэння ўнікальнага храма-помніка, бо ўсё прайшло праз ягоныя думкі і рукі.
Па словах айца Фёдара, у нашай краіне нямала жанчын, якія пры жыцці здзейснілі подзвігі. І такія знаходзіліся побач. На ўрачыстасць былі запрошаны маці-інваліды, якія насуперак шматлікім прагнозам і парадам рашыліся нарадзіць дзяцей. Яны, сярод якіх былі пінчанкі Вікторыя Барышчук і Таццяна Тарэлка, бачна хваляваліся, калі ім уручалі падарункі і запрасілі на сцэну. Гэтыя простыя, але такія шчырыя і сціплыя жанчыны не лічаць сябе гераінямі, яны штодзённа жывуць клопатамі сваіх дзяцей, выхоўваючы годную будучыню – і сваю, і краіны…
Пра гэта з удзячнасцю ды захапленнем гаварылі і Надзея Ермакова, і Антаніна Морава – сустаршыня ГА “Беларускі саюз жанчын”, і іншыя выступоўцы. Кожны з іх падкрэсліваў асаблівасць найсвяцейшага і найдаражэйшага слова на зямлі, якое яднае ўсіх людзей. Так, у сучаснай жанчыны многа роляў, ды самая галоўная – мацярынская. І найшчаслівейшы той чалавек, які зведаў мацярынскую любоў.
Если мать еще живая,
Счастлив я, что на земле
Есть кому, переживая,
Помолиться о тебе…
Гэтыя немудрагелістыя радкі з песнапення царкоўнага хору, якія закранулі за жывое кожную ўдзельніцу ўрачыстасці, нібыта просяць-заклінаюць шанаваць тых, хто дае жыццё, атуляючы яго пяшчотнай цеплынёй і любоўю, безагляднай, самаахвярнай – такой, якую можа даць толькі Маці.
Галіна МІХАЛЕВІЧ, “НТ”,
г. Мінск.