Не спяшайцеся круціць пальцам ля скроні…

Сутыкаючыся з нечым неардынарным, не спяшайцеся круціць пальцам ля скроні
Дзяўчына бегла басанож па гарадской вуліцы. Нехта смяяўся, гледзячы ёй наўздагон, хтосьці крычаў сябру, заклікаючы таго азірнуцца на дзівачку. А потым адзін чалавек назваў гэта “разняволенай свядомасцю”.
Дарослы, сур’ёзны тэрмін. Ну, што ён можа сказаць? Занадта складана і абстрактна. І вось тут спатрэбілася школьнае ўменне: калі незразумела, чаму б не разбіць суму на простыя складальнікі? Я ўспомніла, што бачыла дастаткова людзей, пра якіх можна сказаць тое самае. Так, аднойчы ў аўтобусе побач са мной ехаў хлопец. Нічога незвычайнага: тыповы сонны студэнт. Сядзеў, сядзеў, а потым… заспяваў! Дзіцячую ўсім вядомую песеньку. Ён спяваў, бяздумна ўсміхаючыся. Захацелася падпяваць. І хтосьці падпяваў. Смешна?
Неяк я ўбачыла  мужчыну ў парку на лаўцы. І гэты мужчына… вязаў. Вязаў доўгі паласаты шалік. З мабільнікам ля вуха, гальштук, каб не перашкаджаў, перакінуты цераз плячо. Незнаёмец старанна вывязваў нейкі ўзор. Дзіўна?
А гэтыя смельчакі на сур’ёзных канферэнцыях у шортах? Людзі з пірсінгам? Людзі з неверагоднымі сінімі валасамі, з жоўтымі пазногцямі? Чым не прыклад разняволенай свядомасці?!
Складальнікаў тут шмат. Але ў жыццёвым ураўненні заўсёды атрымліваецца нешта нетыповае, а таму, верагодна, узрушальнае.
На мой погляд, гэта ўсё ж людзі, да свядомасці якіх хочацца далучыцца. І не варта на іх рэагаваць, як на неадэкватных асоб.
Паліна ВЕСЯЛОВА,
клуб журналістыкі ЦПР,
г. Бяроза.