Ад чаго становіцца так радасна?

Пасля абеду трава, прасохлая на спякоце, рэзалася з цяжкасцю. Прыходзілася рабіць частыя перадышкі. І мне, прытомленаму касьбою, прыемна было прылегчы пад кустом у халадку, піць пах свежаскошанай травы, слухаць спевы птаства і бясконцы звон-гуд шматлікіх насякомых.
У адзін з такіх перапынкаў увагу прыцягнула моцнае сакатанне сарок. Трывожны крык чуўся ўжо хвілін некалькі і паступова нарастаў. Я не вытрымаў, прыўзняўся і ўбачыў: метраў за дзвесце над самай зямлёй носяцца тры сарокі. Яны то падскокваюць, то ўзлятаюць, то апускаюцца долу. І самае загадкавае, што відаць: у кожную з іх па чарзе ўдарае ці то камень, ці то невялікі мяч. Ударыць – адскочыць, ударыць – адскочыць… І так шмат разоў.
Цікавасць разабрала мяне. Асцярожна крадучыся, набліжаюся туды. Ужо на блізкай адлегласці ўбачыў: гэта не камень, не мячык, а курапатка. Імкліва, стралой стукае ў кожную з сарок, якія набліжаюцца да яе. Тая птушка, што падае, не паспявае вывернуцца, і ўдар наносіцца трапна, дакладна.
Устаю ва ўвесь рост і рашуча іду туды. Сарокі неахвотна разлятаюцца. На грудку ў нізенькай траве невялікая шэра-бурая купінка, а ля яе бегае курапатка. З маім набліжэннем курапатка звонка чокнула некалькі разоў і пабегла па грудку. “Купінка” ажыла, таксама пабегла. А потым рассыпалася на маленькія камячкі.
Я захацеў паглядзець зблізу, падбег крокаў колькі, але птушаняты подбежкам памчаліся да вышэйшай травы, шухнулі туды і зніклі з поля зроку. А курапатка, адляцеўшы дзясятак метраў, апусцілася ў траву і, адчуваючы выратаванне, зацёхкала. Радасна. Звонка.
Сцяпан НЕФІДОВІЧ,
в. Любань, Лунінецкі раён